Solo, maar solidair: Denis Van Weynbergh en zijn Imoca D'Ieteren Group omringd door vrijwilligers

Qua management is een team van vrijwilligers leiden niet hetzelfde als een fulltime team aansturen dat in je hangar aan de boot werkt. We doen regelmatig een beroep op onderaannemers, vooral voor de zeer technische zaken of de dingen waar we zelf geen tijd voor hebben.

Qua organisatie hebben we gezamenlijk een reeks waarden gedefinieerd die de gemeenschappelijke basis van het team vormen. We hebben nagedacht over wat ons samenbrengt, onze gedeelde motivaties, onze verwachtingen van een project als dit en de manier waarop we zouden kunnen samenwerken. Aangezien we geen directe hiërarchische of financiële banden hebben, is het essentieel om een moreel kader vast te leggen om te werken op basis van deze waarden.

We nemen veel collegiale beslissingen. Als we aan wal zijn, probeer ik mezelf zoveel mogelijk ten dienste van het team te stellen. Dat vertaalt zich bijvoorbeeld in vergaderingen buiten kantoor, 's avonds of in het weekend. Ik vind dat het aan mij is om hun manier van werken te respecteren, omdat ze niet vrij zijn op andere momenten. Ik wil hen geen teamvergadering om 15 uur in de week opdringen - dat kan gewoon niet werken.

Alle leden van het team hebben professionele vaardigheden die nuttig zijn voor het project. Ze verrijken zichzelf door ervaring op te doen en nieuwe kennis te verwerven, die ze vervolgens kunnen doorgeven in hun werk. Het is echt een win-winsituatie.

Het is belangrijk om de opofferingen die ze maken te benadrukken, omdat ze dagelijks hun professionele leven tijdens de week combineren met hun engagement voor de boot in het weekend. Hun sociale leven komt vaak op de achtergrond te staan, omdat hun prioriteit volledig bij het project ligt. Ze plannen zelfs hun vakantie rond de deadlines van de races en de voorbereidingen voor de boot. Bij dit soort projecten is het noodzakelijk dat iedereen toegevingen doet met het oog op het uiteindelijke doel, namelijk deelnemen aan de Vendée Globe en deze voltooien.

Wat daarachter zit en heel belangrijk is, is de aanpak en de manier van werken. Ik had ze gewaarschuwd dat deze 4 jaar durende campagne niet altijd van een leien dakje zou lopen, dat er moeilijke momenten zouden zijn, momenten van crisis, momenten van twijfel. Ze zijn deze uitdaging met toewijding aangegaan, ondanks het veeleisende tempo. Ze stappen uit hun comfortzone omdat ze uiteindelijk het verlangen hebben om zo een ambitieus project tot een goed einde te brengen.

Nee, ik zie hen als professionals wat hun vaardigheden en hun kennis betreft. Tijdens de raceweken functioneren we als een professioneel team, met vergaderingen, lijsten met taken die we moeten uitvoeren en deadlines die we moeten naleven. We hebben veel problemen op een professionele manier opgelost, en op dat vlak blinken ze echt uit.